قلم بتراشم از هر استخوانم
مرکب گیرم از خون رگانم
گیرم کاغذی از پرده دل
نویسم بهر یار مهربانم
به تموم عشق و هستی ، به تموم آرزوها
به تموم خاک عالم ، به تموم اهل کیهان
به خدا اگر بمیرم ، به خدا اگر بنالم تویی آخرین نگاهم .
آموخته ام که وقتی با کسی روبرو میشویم انتظار لبخندی از سوی ما دارد
آموخته ام که لبخند ارزانترین راهی است که میتوان با آن نگاه را وسعت بخشید
آموخته ام که باد با چراغ خاموش کاری ندارد
آموخته ام که به چیزی که دل ندارد نباید دل بست
و آموخته ام که خوشبختی جستن آن است نه پیدا کردن آن 
+ نوشته شده در سه شنبه دوازدهم اردیبهشت 1385ساعت 12:17 توسط حبیب
|